زمان و چتر تغییر

زمان تنها مفهوم زندگانی ماست که بارها و بارها تکرار شده ، اما هیچ گاه رنگ و بوی کهنگی به خود نمی گیرد… زمان گذراست لیکن هدررفتنی نیست… زمان یک منبع نیست و در حقیقت ما آن را مصرف نمی کنیم ،بلکه فقط به مدد آن، رو به جلو پیش می رویم. زمان یک زمینه و بستر فعالیت است ؛مانند زمینی که در آن زندگی می کنیم با این تفاوت که ما در زمان زندگی نمی کنیم بلکه ما با زمان؛ زندگی می کنیم.زمان یک لوکوموتیو سریع السیر است که ما را از ایستگاه فرصت به سوی ایستگاه موفقیت می راند و… تصور اینکه ، زمان راه خود را می رود و به عنوان یک منبع در حال مصرف است و ما هم با مصرف این منبع سود خویش را می بریم . تصوری است که نمی توان به درستی آن اعتماد داشت. همانگونه که اشاره شد؛ زمان یک بستر و زمینة منحصربفرد، جهت هرگونه فعالیّت می باشد. بستری که در آن مدیریت رشد می کند، جرقة نوآوری زده می شود و شعلة خلاقیت افروخته می شود ودر نهایت چتر تغییر سایه می گستراند . منبع یا بستر؟ امید می رود که درک زمان به عنوان یک بستر ، بینش افراد و سازمان ها را دستخوش تغییر وتحول نماید. چند ویژگی کلی زمان مطرح خواهد شد و توضیح خواهیم داد که این ویژگی ها در یک منبع صدق نمی کند . البته برای زمان ویژگی های دیگری نیز ذکر شده است که به نظر ؛ اهمیت زیادی ندارند ولی قابل نفی نیز نیستند. 1-زمان تولید شدنی نیست. 2ـ زمان ذخیره نمی شود. 3 ـ کیفیت و کمیت مشخصی ندارد. 4ـ از نظر کلی نامحدود است . 5ـ زمان هزینه نیست وهزینه ندارد . 6 ـ زمان مساوی تقسیم شده است. 1- زمان تولید شدنی نیست اما منابع را می توان تولید کرد،زیرا منابع دارای یک چرخه هستند. البته ممکن است تولید این منابع سالها و یا قرن ها بطول انجامد ، ممکن است تولید آن ها هزینة زیادی در بر داشته باشد ؛ اما امکان دارد . 2- زمان ذخیره نمی شود لیکن در مورد ذخیره سازی منابع بحثی نیست زیرا کاملاً ملموس و مشهود می باشد. 3- زمان کیفیت و کمیت مشخصی ندارد در حالیکه تعیین کیفیت منابع امکان پذیر بوده و کیمت آنها مشخص می باشد و از روی همین کیفیت و کمیت تعیین شده به روی آنها ارزش گذاری می شود . ( مقیاس ها ؛ کمیت و کیفیت مشخصی ندارند ) 4- زمان از نظر کلی نامحدود است ولی بیشتر منابع ، تمام شدنی و محدود هستند . معمولاً گفته می شود که وقت برابر عمر هر فرد است و این امر بدین معناست که زمان محدود و پایان پذیر است در حالیکه یک فرد ، زمان را از دست نمی دهد بلکه این فرصت ها هستند که از دست می روند . عمر ، زمان نیست بلکه تنها یک فرصت در طول زمان است . 5- زمان هزینه نیست و ندارد ، زمان هیچ هزینه ای را به ما تحمیل نمی کند مگر آنکه در صدد کنترل آن بر آییم . در واقع هنگامی که نمی توان برای چیزی کمیت و کیفیت خاصی تعیین کرد چگونه ممکن خواهد بود که برای آن هزینه قایل شد . نباید هزینة فرصت های از دست رفته را به عنوان هزینة زمان مطرح کرد ، در امر تولید ـ تولید به مقیاس ‌ـ نیز، نمی توان افزایش بهره وری نیروی کار ، افزایش تولید و یا رسیدن به تولید بهینه و در نتیجه سود آوری از این امور را به کاهش هزینه و آن هم کاهش هزینة زمان نسبت داد. 6- زمان مساوی تقسیم شده است در حالیکه هیچ منبعی را نمی توان یافت که برای همه ابناء بشر بصورت مساوی تقسیم شده باشد زیرا در حقیقت چنین امکانی وجود ندارد. دکلان تریسی اشارة ظریفی به این موضوع دارد؛ یک روز 86400 ثانیه است اما چگونه است که برخی اشخاص ، موسسات بزرگ ، سازمان ها یا حتی کشورها را در زمان یاد شده ، اداره می کنند در حالی که برخی دیگر در همین زمان قادر به اجرای ساده ترین کارها نیز نیستند و چنین به نظرمی آید که مشکلات ؛ آن ها رابه کام خود فرو می کشد.(تریسی، بنفشه نمازی ـ 1381 ص 2 ) تحریف مفهوم زمان به عنوان یک منبع امری نادرست است و باید از آن پرهیز شود . زمان یک بستر است یک سرمایة ارزشمند و گرانقدر که به رایگان در اختیار ماست. و اینکه چگونه در متن آن فرصت ها را بیابیم و به موفقیت ها بدل کنیم همه و همه به شناخت ودرک ما از موقعیت و شرایط بستگی دارد. به امید موفقیّت

  
نویسنده : A.Rasool Darroudi ; ساعت ٥:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٩